ONLINE MAGAZIN

Kritische und Kreative Kultur Debatte

 

NEDERLANDS ARTIKEL | HOME | INHALT

 

 

Op 6/7 mei 2000 verscheen naar aanleiding van het bezoek van de Dalai Lama in de “Münchener Abendzeitung” een artikel met de titel “Heinrich Harrer en de Dalai Lama – een goddelijke vriendschap”.

 

De Dalai Lama en de fascisten!

 

In dit artikel gaat het over de ontmoeting tussen de “dwaze noordwand bedwinger van de Eiger” met de “godkoning uit Tibet”. De inwoner van Kärnten was in de 40-er jaren, nadat hij uit een Indiase gevangenis gevlucht was, de Duitse mentor van de Dalai Lama. De geschiedenis is voldoende bekend door Harrer’s bestseller “Zeven jaren in Tibet – mijn leven aan het hof van de Dalai Lama” (vertaald in 48 talen en in 1997 verfilmd met Hollywood favoriet Bratt Pitt in de hoofdrol). Het artikel in de Tageszeitung is een lofrede op “een mannenvriendschap die de jaren getrotseerd heeft”.

 

Niet vermeld wordt, dat Harrer tot de SS prominenten behoorde en waarschijnlijk van Hitler persoonlijk de opdracht kreeg de Nanga Parbat te verkennen. De verfilming van Harrer’s leven maakte in Amerika, in het bijzonder binnen de Joodse gemeenschap, een sterk protest los. De voormalige SS-er had regisseur Jean Jacques Arnaud niet over zijn bruine verleden verteld. De Oostenrijker Gerald Lehner bracht Harrer’s SS-lidmaatschap in 1998 aan het daglicht en ontving daarvoor een journalistieke onderscheiding. De “Stern” berichtte eveneens uitvoerig over dit schandaal. Reinhold Messner meende over de “Harrer affaire”, deze man heeft daar tot vandaag toe niets van geleerd, hij vertegenwoordigt nog steeds de idealen van het nazi-alpinisme. Het artikel in de Tageszeitung is een journalistiek schandaal en weegt des te zwaarder, omdat Harrer niet de enige persoon met een fascistisch verleden is en was met wie de Dalai Lama intensieve contacten onderhoudt, respectievelijk onderhouden heeft.

 

Uit Harrer’s SS-milieu stammen de Tibet-onderzoekers Ernst Schäfer en Bruno Beger. De Dalai Lama heeft beiden meerdere malen vriendschappelijk ontmoet en omarmde hen. Schäfer was als wetenschappelijk leider (!) van Heinrich Himmler’s beruchte ”Ahnenerbe” geen onbeduidende persoon en Bruno Beger werd wegens nazi-misdaden in Auschwitz veroordeeld.

 

Voor zijn “Fascistenfreunde” zette de Dalai Lama zich ook onlangs in Chili in, waar hij vergeving voor Augusto Pinochet vroeg. In Chili leeft bovendien nog een prominent van de internationale nazi-scene, de voormalige ambassadeur en schrijver Miguel Serrano, Serrano is de koningsfiguur van een wereldwijd occult fascisme. Zijn leer, die Hitler als een goddelijke incarnatie vereert, wordt “esoterisch Hitlerdom” genoemd. Zijn boeken worden tot de belangrijkste cultschrifturen van de bruine ondergrondse gerekend en zijn ook in het Duits verschenen. De ideeën van Serrano zijn heel in het bijzonder door de denkbeelden van het Tibetaanse boeddhisme beïnvloed. Serrano was de eerste diplomaat die de Dalai Lama, toen deze op zijn vlucht de Indiase grens overschreed, begroette en als cadeau van hem een Tibetaanse tempelhond met de naam Tara ontving. Het contact met de Chileen werd nimmer verbroken. Aan het einde van de jaren 90 was Serrano op de luchthaven van Santiago de Chili om de “godkoning” te begroeten.

 

Een eveneens enthousiaste Hitler vereerder was de Japanse sekteleider Shoko Asahara (opm. van de vertaler: de gifgasgoeroe van de aanslag in de metro van Tokio), wiens vriendschap met de Tibetaanse godsdienstleider en de foto’s waarop hij de Dalai Lama de hand schudt, voor korte tijd zorgde voor een kritische houding van de wereldopinie ten opzichte van de Nobelprijsdrager. Ook Asahara’s gewelddadige leer werd expliciet door de rituele en ideologische inhoud van het Tibetaanse boeddhisme beïnvloed. Het is zeer betreurenswaardig en onverantwoordelijk, dat al deze ambivalente ontmoetingen van de Dalai Lama in de pers als zuiver “toevallig” afgedaan worden. Wie weet heeft van de sterke doortrekking van het occulte fascisme door het lamaïstische boeddhisme, zal ten zeerste verontrust zijn door de naïviteit waarmede aanhoudend over de “godkoning” verslag gedaan wordt. Hoewel toch in de laatste jaren steeds meer kritische publicaties, TV- en andere media uitzendingen wereldwijd de aandacht vragen.

 

 

 

 

 

 

© Copyright 2003 – Victor & Victoria Trimondi

The contents of this page are free for personal and non-commercial use,
provided this copyright notice is kept intact. All further rights, including
the rights of publication in any form, have to be obtained by written
permission from the authors.